Categorie archief: Reportage

Verslagen klein en groot, in woord en beeld.

Toveren met kaarten

Disneyparken hebben trouwe, schare fans. De meeste van hen beschikken over een prijzig abonnement. In Walt Disney World hebben ze vermakelijke bezigheidstherapie gevonden voor de steeds terugkerende bezoeker: een interactief spel in het Magic Kingdom, zeg maar het Disneyland Park van Walt Disney World, getiteld Sorcerers Of The Magic Kingdom.

In de brandweerkazerne van Main Street, een smal houten gebouw naast City Hall, kan iedere bezoeker dagelijks een zakje speelkaarten halen – gratis notabene! Om misbruik te voorkomen wordt je Magic Band met daarop je toegangsticket of abonnement gescand. In ieder zakje zitten vier kaarten, met daarop telkens een afbeelding van een Disneypersonage. Elk personage beschikt over vaardigheidspunten, al spelen die in het parkspel geen rol.

Ook Sorcerers heeft een attractieposter.

Ga je voor het eerst een zakje kaarten halen, dan krijg je er een plattegrond bij. Op de kaart staat een mooie inkttekening van de verschillende landen van het Magic Kingdom. In ieder land staan vaagweg een aantal locaties aangeduid, waaronder ook jouw startlocatie. Op deze plekken kan je interactieve schermen vinden, vaak mooi weggewerkt in de omgeving. Scan er jouw Magic Band en het scherm komt tot leven. De tovenaar Merlin uit The Sword And The Stone spreekt je toe. Hij heeft jouw hulp nodig bij het uitschakelen van Disneyschurken. Dit doe je door één of meerdere van je speelkaarten richting het scherm te houden, waarna het afgebeelde personage naar het scherm wordt ‘getransporteerd’. De vijand wordt vervolgens verjaagd. Na een komisch stukje animatie word je doorverwezen naar het volgende scherm.

Het treinstation was mijn startlocatie in Main Street.

Dit spel is leuk omwille van drie redenen. Allereerst is er het verzamelaspect. Er ging geen Magic Kingdom dag voorbij of ik moest een zakje kaarten hebben! De inhoud is willekeurig, dus net als bij stickerboeken zal je moeten ruilen wil je een complete collectie bemachtigen. Ten tweede is er de zoektocht. Met de plattegrond in de hand en een wat vage visuele hint van Merlin op het vorige scherm moet je op zoek gaan naar jouw volgende uitdaging. Aangezien de schermen mooi zijn weggewerkt in hun omgeving (bijvoorbeeld in een etalage of deurraam) is het niet altijd eenvoudig ze te vinden. Als laatste is er het interactieve element. Dat je kaartpersonage tot leven komt en een aanval uitvoert is leuk om te zien.

Je kiest het personage wiens aanval je het liefste wil zien.

Sorcerers Of The Magic Kingdom heeft vanwege zijn populariteit heel wat navolging gekregen. In Adventureland heeft Pirates Of The Caribbean een eigen versie. Met hulp van een schattenkaart moet je op zoek naar interactieve decors. In Epcot kan je dan weer het spel Agent P’s World Showcase Adventure spelen, een gelijkaardige zoektocht waarbij je geen gebruik maakt van kaarten maar wel van je telefoon. Ook hier staan beweegbare decors verhuld tot iemand ze met de juiste druk op de knop in beweging brengt.

In Frontierland heeft Pocahontas hulp nodig.

Ik speelde Sorcerers Of The Magic Kingdom tijdens mijn laatste dag in Magic Kingdom, nadat ik alle attracties al twee of drie keer had gedaan. Het was een leuke voormiddag die mij langs alle hoekjes en doodlopende straatjes van het park bracht. Het spel wist mij moeiteloos uren te boeien. Ga je zelf naar Walt Disney World en wil je graag eens iets nieuws proberen, dan is Sorcerers Of The Magic Kingdom zeker een aanrader. En zelfs al heb je geen interesse in het spel, haal zeker wel een zakje gratis kaarten – het zijn fraaie souvenirs!

Vikings, ijsberen en Olaf

In de beginjaren van Disneyland Paris, toen nog Euro Disney, ontworpen Imagineers  filmattracties nog voor het publiek de film gezien had. Best gedurfd, want wat als de film niet aanslaat? Maar wil Disney kort op de bal spelen, dan is er geen andere keus. De ontwikkeling van een attractie duurt immers al snel een jaar of twee, en dan moet er nog gebouwd worden.

Tegenwoordig wacht Disney op de bioscoopresultaten. Zijn die niet goed of niet goed genoeg, dan komt er ook geen attractie. Natuurlijk, zijn ze wel goed, of zelfs uitmuntend, kan er niet worden ingespeeld op het succes. Dat zagen we recent bij Frozen: een kassasucces tegen de sterren op, maar attracties volgden er niet meteen. Raar maar waar: het is er nog altijd maar eentje: Frozen Ever After in Walt Disney World, een bootjestocht uit 2016. Nochtans, bouw een Frozenattractie in Parijs, Anaheim, Hong Kong, Shanghai of Tokyo en ook daar zou het meteen een publieksfavoriet zijn.

Frozen Ever After bevindt zich in het Noorwegen-paviljoen in Epcot.

Voor fans van Frozen is er echter goed nieuws: in zowel Hong Kong, Tokyo als Parijs zijn er nu eindelijk concrete plannen voor Frozen mini-landjes, met minstens één attractie, boetiek en restaurant. Er is ook minder leuk nieuws: om te besparen gaat er naar alle waarschijnlijkheid flink gekopieerd en gedupliceerd worden, ook al hebben al deze parken andere noden. En het gekst van allemaal: volgens recente geruchten krijgen zowel Parijs als Hong Kong een kloon van Frozen Ever After uit Walt Disney World, ook al is dat maar een invulattractie en plaatsvervanger van een dertig jaar oude attractie.

Tijdens het aanschuiven wandel je door Wandering Oaken’s Trading Post and Sauna.

Begrijp me niet verkeerd: Frozen Ever After is prima. Gezinnen zijn er dol op. Iedereen, van jong tot oud, kan er in. Je vaart voor- en achteruit langs een aantal locaties uit de film, met hier een daar een animatronic. Alleen, het is noch groots, noch spectaculair noch memorabel. Van Frozen, het grootste animatiesucces van de laatste vijfentwintig jaar, verwacht je toch net dat tikkeltje meer?

De gezichten worden geanimeerd met projectietechniek. Denk aan Buzz Lightyear in Discoveryland in Parijs.

Het valt snel te verklaren: Frozen Ever After was een klus in tiende versnelling. De attractie Maelstrom uit 1988, een bootjestocht door het mythische Noorse land, had zijn beste tijd gehad. Imagineering kwam met het volgende idee op de proppen: wat als we het gebouw en het ritsysteem behouden, maar alle decors en animatronics vervangen? En dus vaar je nu hetzelfde parcours, alleen zie je geen stoere vikings of ijsberen, maar Olaf de sneeuwpop. Het Noorse moeraslandschap is getransformeerd in Elsa’s ijspaleis. Aardig, maar niets bijzonders. En net deze gehaaste attractie, wat misvormt om in een bestaand gebouw te passen, zou nu als een kopie naar Parijs komen? Het is haast niet te geloven.

Loopingstar

Disney heeft nooit parken voor thrillseekers gebouwd. Ze moesten hele gezinnen entertainen, en daar horen loopings en kurkentrekkers niet bij. In de loop der jaren bouwde Disney niettemin achtbaanklassiekers, denk maar aan Mattherhorn Bobsleds (1959),  Space Mountain (1975) en Big Thunder Mountain (1979), allen voor het eerst in het originele Disneyland Resort in het zonnige Californië.

Disneyland Parijs was het eerste park om de trend van achtbanen van 7 tot 77 te breken met de opening van Indiana Jones Et Le Temple Du Péril in 1993. Deze baan kent welgeteld één looping. Kort daarna volgde de Parijse versie van Space Mountain, een baan die compleet afwijkt van haar Amerikaanse naamgenoten. De ruimtereis stuurt je drie keer over de kop. Bon voyage!

Space Mountain, goed voor drie inversies.

Maar welke achtbaan ging als eerste overkop? Het antwoord vond ik in Historia magazine, een uitgave van de makers van Wetenschap In Beeld.
In 1842 was de populaire Grand Centrifugal Railway in Londen de eerste achtbaan die over kop ging oftewel een looping had. De baan was ongeveer 60 meter lang. Eén keer per uur namen de passagiers plaats in de karretjes en maakten ze met een vaart van circa 160 kilometer per uur de lus.

Een affiche voor de Grand Centrifugal Railway.

De eerste permanente achtbaan met een looping opende in 1846 in de Jardins De Frascati in Parijs. De spiraal was twee keer zo groot als de Engelse en een kleine vier meter hoog. De mensen maakten zich zorgen over de veiligheid van de nieuwe banen, en daarom werden er allerlei testritten uitgevoerd – met zandzakken en apen als passagiers. De Franse krant Journal Du Havre deed in augustus 1846 verslag van een testrit met een daadwerkelijke persoon. ‘Vooral de hoge snelheid waarmee het karretje de lus in gang, was opmerkelijk’, schreef de krant. ‘De testrijder had geen problemen met de ademhaling en vond de rit zo leuk dat hij meteen nog een keer wilde.’ Het grote publiek wilde er echter niet aan en na een ongeluk in 1865 raakte de looping uit de gratie. Pas in de jaren 1970 gingen pretparken massaal achtbanen bouwen die over de kop konden.

De baan uit Jardins De Frascati.

Ooit afgevraagd waarom je netjes blijft zitten, ook al ga je overkop? Het geheim zit in de werking van de zwaartekracht. Onder in de lus drukken de snelheid en de zwaartekracht de passagiers precies in de stoel. Die krachten samen maken de passagier zwaarder. Naar boven werkt de snelheid de zwaartekracht tegen. Het gewicht van de passagier drukt in de richting van het karretje en niet naar de grond. Boven in de lus zijn zwaartekracht en snelheid even gelijk. De passagier is even gewichtloos.

Bron en tekst: Historia, nr. 6/2013


Reisverslagen, beeldreportages, nieuws,… In de rubriek Reportage komen alle aspecten van Disneyland Paris aan bod.

25 jaar en 4 maanden

Wanneer een pretpark zijn verjaardag viert, wordt daar graag groots mee uitgepakt. Het is een goedkopere manier om je park in de media te krijgen dan het openen van een nieuwe, hoogtechnologische attractie, om maar iets te noemen. Disneyland Paris is geen uitzondering: verleden april was het alweer 25 jaar geleden dat Euro Disney zijn poorten opende. Vlaggen werden gehesen, vuurwerk werd afgeschoten en Mickey trok zijn beste pak aan.

Herinner je nog het als taart gedecoreerde Sleeping Beauty Castle van twintig jaar geleden? Niets daarvan dit jaar, in tegenstelling tot vorige verjaardagsfeestjes wordt de 25ste relatief kleinschalig gevierd. Alle decoraties beperken zich van Fantasy Gardens tot Central Plaza. Alle landen op Main Street, U.S.A. na ontvallen de dans. Ook Walt Disney Studio’s viert, op een verdwaalde poster na, niet mee.

Ook in opzet blijft alles beperkt: er zijn bloemenvelden, kleine, statische beelden en vlaggen en banieren. Alles is in twee kleuren uitgevoerd: royaal blauw en glinsterend zilver. De tweede is origineler maar oogt in levenden lijve een beetje goedkoop en ‘plastiekerig’.

De ingang verraadt weinig tot niets, enkel wat doeken en een bord.
De vetplantjes in hun twee kleuren.

Het Disney Legends standbeeld, vooraan Fantasy Gardens, geeft je een eerste impressie: daar zijn de bloemen rondom vervangen door vetplantjes in potjes, bespoten in de twee feestkleuren. Dat ziet er leuk uit van ver en slordig van dichtbij. Omdat de plantjes nog in hun plastic potjes staan, zijn ze makkelijk verplaatsbaar door bezoekers met slechte bedoelingen. En we weten allemaal: zo lopen er veel rond in Disneyland.

Op twee plaatsen zijn de decoraties het talrijkst: Central Plaza en de voorgevel van Main Street Station. Deze façade dient traditioneel als tijdelijk uithangbord en dat is nu niet anders. Tinker Bell, het centrale figuurtje voor de 25ste verjaardag, zweeft voor een lichtreclame dat wisselt tussen het getal 25 en een illustratie van het kasteel. Als de zon onder de horizon zakt, komt de façade pas echt uit de verf: ingebouwde lichteffecten doen dan hun werk en de lichtreclame is beter zichtbaar.

Op Main Street moet je goed kijken wil je iets feestelijks zien. Het prieel op Town Square heeft nu een glinsterend dak met een Tinker Bell beeldje bovenop. Op iedere lantaarnpaal aan weerszijde van de straat is ook een Tinker Bell beeldje bevestigd. Gelukkig niet altijd hetzelfde, er zijn verschillende poses. Cirkelvormige borden met in het groot het opschrift ’25’ hangen ook aan de palen. Subtiel maar mooi!
Het heeft maanden geduurd, maar ondertussen zijn ook de winkeletalages aangepast aan de 25ste verjaardag. Ook daar overheersen de twee kleuren blauw en zilver. De moeite waard om te bekijken.

Tinker bovenop het prieel.
En hier bij een lantaarnpaal.

Op Central Plaza werd geen tijdelijk podium neergepoot zoals bij eerdere verjaardagsfeestjes. In plaats daarvan is het vergeten Royal Castle Stage terug in gebruik. Niet zo gek, daar was het in de eerste plaats ook voor ontworpen en gebouwd.


Central Plaza blijft dus open en vrij. Op de bloemperken (ook hier vervangen door gespoten vetplantjes) staan statische beelden van de Fab 5 en hun vrienden. De beelden zelf zijn – of wat had je gedacht? – voorzien van een blauw en zilver kleurtje. Ze zijn geliefd bij het publiek: het zijn dan ook de ideale selfie-achtergronden.

Tinker Bell voor het kasteel.

Kortom: de 25ste verjaardag is er niet eentje voor de geschiedenisboeken. Maar voor zij (zoals ik, of ben ik de enige?) die vinden dat Disneyland Paris op zijn mooist is in zijn pure vorm, is de sobere aanpak voor de 25ste verjaardag eerder een zegen dan een vloek.

Main Street Station bij nacht.

Reisverslagen, beeldreportages, nieuws,… In de rubriek Reportage komen alle aspecten van Disneyland Paris aan bod.

 

Een inventief ontbijt

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. En toch, tijdens een Disneyland-vakantie is het altijd afwegen. Ga je voor een uitgebreid ontbijt, slaap je uit (het is tenslotte vakantie) of maak je gebruik van de vroege uren om attracties te doen zonder ellenlange wachttijden?

Tot vorig jaar was het voor mij eenvoudig. Sliep ik in Santa Fe of Cheyenne, dan liet ik het hotelontbijt voor wat het was. Het ontbijtbuffet was altijd ondermaats en het was er vaak onaangenaam druk. Aanschuiven voor een attractie is geen ramp, maar voor het ontbijt wel! Overnachtte ik in Sequoia Lodge, Newport Bay Club, Hotel New York, dan nam ik wel uitgebreid de tijd. Een Engels ontbijt, inclusief roerei, gebakken spek en boontjes – hemels!

Het Disneyland Hotel ontbijt bij Inventions.

Een recente Disney-besparingsoperatie heeft het gratis ontbijt uit arrangement-prijzen geschrapt. Er is gelukkig wel een positieve keerzijde aan deze negatieve trend: de buffetten zijn in zowat alle hotels (behalve New York en Disneyland Hotel – die hadden sowieso al een luxueus aanbod) uitgebreid en verbetert. Zelfs Santa Fe en Cheyenne worden zo weer interessant. Je moet er nu wel geld voor op tafel leggen, maar de prijzen zijn niet exuberant, en je kan altijd gebruikmaken van je abonneekorting indien je over een jaarkaart beschikt. Concreet: de prijzen variëren van een tiental euro bij Santa Fe tot 25 euro in het Disneyland Hotel.

Alles om zelf een heerlijk Engels ontbijt te maken.
De eerste van twee ruimtes in Inventions.
Een zeppelin aan het plafond.

Vorige maand ging ik doordeweeks ontbijten in het Disneyland Hotel. Ik had er geen kamer, maar dat is geen vereiste om er te mogen ontbijten. Dat kon vroeger, toen het ontbijt nog gratis was, ook al, maar niemand deed het. 
Voor het ontbijt worden beide hotelrestaurants ingezet, zowel Inventions als California Grill. Ze grenzen aan elkaar. Je kan dus makkelijk van het ene naar het andere restaurant wandelen. Uiteraard is het ontbijt identiek, alleen de setting is anders.
Ik krijg een tafel in Inventions, recht tegenover het buffet. Het restaurant straalt, precies als de publieke ruimtes en de kamers van het Disneyland Hotel, statigheid en luxe uit. Verwacht geen moderne toetsen, alles is gemodelleerd naar de victoriaanse tijd. Denk aan zwaar, houten meubilair, veel steen en details uit staal. California Grill is wat verfijnder. Het restaurant heeft een lichter kleurenpalet, gordijntjes voor de ramen, behang met een fijn bloemenmotief en een grote, kristallen kroonluchter in het midden van de eetzaal. 
Inventions draagt mijn voorkeur uit, met name door de late twintigste-eeuwse decoraties. Aan het plafond hangen modeluitvoeringen van recente uitvindingen, aan de muren hangen wetenschaps- en sportartikelen en her en der staan rekwisieten verspreid, zoals een authentieke winkelkassa, trein- en modelboten en sportartikelen. Het loont zeker de moeite om na het ontbijt een ommetje te maken en na je maag ook je ogen de kost te geven.

De tweede zaal is ruimer.
Detailfoto.

Aan de linkerkant van de eerste van twee eetzalen wordt het buffet uitgestald. Deze attractieve presentatie geeft je meteen een hongergevoel. Er is een gedeelte met koude en warme gerechten, een dranken-buffet en een broodjeshoek. In het vlaggenschip van de hotels kom je niets tekort: alles is beschikbaar. Zoete producten (croissants en andere broodjes, brioches, yoghurt, ontbijtgranen, vers fruit, enz.), hartige producten (zalm, vleeswaren, kaas en toastjes) en dranken als smoothies, vruchtensappen en warme dranken liggen er voor het grijpen. De kwaliteit is meer dan behoorlijk. Heb je, net zoals ik, een tafel in de buffetruimte, dan kan het op piekmomenten ongezellig druk worden. Heb je het liever wat rustiger, vraag dan een tafel in California Grill, waar het buffet in een aparte ruimte is opgesteld.

Een ingekaderd sportartikel tegen de muur.

Voor 25 euro ga je er niet elke dag langs, maar de combinatie van uitgebreid ontbijt en interessant interieur maakte het de moeite waard. Heb je altijd al bij Inventions of California Grill willen dineren, is dit bovendien de goedkoopste optie. Lunch of avondeten zijn prijziger.


Reisverslagen, beeldreportages, nieuws,… In de rubriek Reportage komen alle aspecten van Disneyland Paris aan bod.